Το κάστρο του Σιδηροκάστρου

Το κάστρο χτίστηκε από το διοικητή του θέματος της Θεσσαλονίκης και δεσπότη των Σερρών, Βασίλειο Καντακουζηνό, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Κων/νος Ε’ 6 Κοπρώνυμος (718 – 775). Επεκτάθηκε ανατολικά όταν αυτοκράτορας ήταν ο Νικηφόρος Φωκάς (963 – 969).

Ανακαινίστηκε και πλαισιώθηκε με πρόσθετα αμυντικά έργα, πύργους κ.λ.π. από τον Ανδρόνικο Γ’ τον Παλαιολόγο (1328 – 1341).

Το κάστρο είναι χτισμένο στη Ν.Δ. πλευρά τού πανύψηλου και γρανιτώ­δους βράχου Ισσάρι και σε μερικά σημεία πάνω στα αρχαία τείχη.

Για την κατασκευή του, χρησιμοποιήθηκαν πέτρες φερμένες από την κοίτη τού χειμάρρου Κρουσοβίτη και πλίθρες συνδεδεμένες με αμμονίαμα, μεγάλης αντοχής και στερεότητας. Είναι συνδεδεμένο με υλικό ποιότητας, που το μυστικό της κατασκευής του γνώριζε μόνο ο αρχιτέκτονας της εποχής του Κων/νου Ε’, Ορέστης, ειδικός στην ανέγερση φρουρίων, πού έργο του είναι και το φρούριο τού Κλειδιού.

Το κάστρο είναι περιτειχισμένο με μακρά τείχη. Τμήματα αυτών βρίσκον­ται και σήμερα σε καλή κατάσταση. Στο μήκος των τειχών και σε απόσταση περίπου είκοσι μέτρων, υπήρχαν πύργοι πού σήμερα είναι ερειπωμένοι.

Στο εσωτερικό τού κάστρου διάφορα χτίρια, Ισοπεδωμένα σήμερα μαρτυρούν την ύπαρξη διαφόρων χτιρίων, διοικήσεως, στρατωνισμού, τραπεζαρίας, άμυνας κ.λ.π.

Υπάρχει και υπόγειος δρόμος πού διακλαδίζεται προς τη συνοικία Βαρόσι και στο κέντρο τής πόλης. Σε καιρό επιδρομών οι κάτοικοι του Σιδηροκάστρου ζητούσαν ασφάλεια στο κάστρο μέσω αυτής τής σήραγγας.

Έτσι ό τόπος αυτός με το Κάστρο ανέπνευσε και οι συχνές βουλγαρικές επιδρομές δεν τούς κατατρόμαζαν πλέον.

Ο Ιωαννίτσης προσπάθησε να το κυριεύσει χωρίς όμως αποτέλεσμα και την εκδικητική του μανία την πλήρωσαν οι Σέρρες.

Το κάστρο τού Σιδηροκάστρου, αν κριθεί από αμυντική άποψη έρχεται δεύ­τερο στη σειρά μετά το φρούριο τού Μελενίκου. Ακολουθούν τα κάστρα Σερ­ρών, Κλειδίου, Μελενικιτσίου, Αγίου Πνεύματος κ.λ.π. «Όλα αυτά δέσποζαν στην κοιλάδα τού Στρυμόνα, που υπαγόταν στο θέμα Θεσσαλονίκης και Βολερου.

Ο Τούρκος περιηγητής Έλβια Τζελεπή, στο Οδοιπορικό του γράφει ότι, όταν το 1667 επισκέφτηκε το Δεμίρ Χισάρ, το Κάστρο βρισκόταν σε άριστη κα­τάσταση, αλλά δεν υπήρχε μέσα ζωή. Αν πιστέψουμε τον Έλβια, συμπεραίνουμε ότι η κατάρρευση τού, κάστρου οφείλεται στα στοιχεία τής φύσεως και όχι στις επιδρομές των εχθρών. Εδώ διχάζονται οι γνώμες, γιατί χωρίς εχθρικό χέρι τα κάστρα δεν καταρρέουν.

Πηγή: Άννα Τολούδη «Σιντική Ιστορία και παραδόσεις»

Back To Top